Олтинли одам ва унинг ўғли

олтинли_одам_ва.jpg

Бир кишининг бир қутичада олтини бор эди, уни яшириб, ҳеч кимга айтмай ўлиб кетди. Бир йилдан кейин ўғли уни тушида кўрди. Отасининг сурати сичқонга ўхшарди, кўзлари эса тўла ёш эди. Олтини яширилган жойнинг атрофида сичқон каби гир айланарди.

Фарзанди ундан:

– Бу ерга нега келдингиз, аҳволингизни тушунтиринг, – деб сўради.

Отаси деди:

– Бу ерга олтинларни яширган эдим, биров уни топдими-йўқми, билмоқчиман.

Ўғли сўради:

– Нега сичқон суратига кирдингиз?

Ота жавоб қайтарди:

– Кимнингким қалбидан олтин ишқи жой олса, у сичқон суратига кирар. Эй ўғил, менга боқиб ибрат ол ва олтин-кумуш, хазина-бойликка дил боғлама.

Фаридуддин АТТОРнинг “Мантиқут-тайр” асаридан

This entry was posted in Hayot ko'zgusi. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s